Incubo
posted on 28 Nov 2009 16:52 by wiindiizzฉันมาตั้งร้านขายของกับเพื่อนทั้งห้องที่โรงหนังแห่งหนึ่ง
เมื่อขายของจนหมดพวกเราก็ได้เวลาฟรีสไตล์เดินเล่นตามใจอยาก
ฉันมองหาญาติผู้พี่ของฉันไม่เจอจึงคาดว่าเธอคงเข้าไปดูหนังสักเรื่องในโรงกับเพื่อนคนอื่นแล้ว ฉันจึงมองหาเพื่อนคนอื่นดูบ้าง บางคนต่อแถวซื้อตั๋ว บางคนอยู่ร้านอาหารแถวโรงหนัง ฉันจึงเดินเรื่อยเปื่อยไปทั่วโรงหนัง
พลันสายตาของฉันก็เห็นทางแยกเล็กๆ ตรงมุมมืดของโรงหนัง
ฉันลังเลอยู่เล็กน้อย ก่อนจะค่อยๆเดินเข้าไปดูว่าทางนั้นเชื่อมต่อไปที่ใด
เมื่อลอบมองดูแล้ว มันเส้นทางไม่กว้างมากนักปูด้วยพรมแดงยาวไปจนถึงสุดฝั่งอีกด้านซึ่งเป็นร้านอาหารและมีผู้คนเดินขวักไขว่เช่นเดิม
สองขางทางของพรมแดงเป็นตัวอย่างหนังต่างๆ ขาของฉันเริ่มเหยียบเข้ามาในพรมแดงและเดินดูมาเรื่อยๆ ในตอนแรกๆ ฉันยังให้ความสนใจกับตัวอย่างหนังสองข้างทางมาตลอด แต่เมื่อเดินมาได้สักพักฉันก็รู้สึกเสียวสันหลังวาบเมื่อทางเดินไม่ใช่เส้นตรงแบบที่ผนังฉาบปูนเรียบๆ แต่มีซิกแซกเล็กน้อย...พอที่จะให้"ใคร"หรือ "อะไร"แอบซ่อนอยู่ในนั้นได้
ฉันหลับตาแน่นและข่มความกลัวและฟุ้งซ่านของตัวเองไว้ในใจก่อนจะรีบวิ่งไปให้ถึงปลายสุดของอีกทางที่มีคน แต่ก็ต้องหยุดเมื่อฉันไปชนกับใครคนหนึ่งเข้า
"เขา"เป็นผู้ชายตัวสูง ใบหน้าอ่อนโยน มีรอยยิ้มละไมประดับไว้ด้วย เขาใส่เสื้อโค๊ทตัวยาวเกือบถึงตาตุ่ม ตรงที่เขายืนอยู่มีนาฬิกาเรือนเล็กหน้าปัดแตกกระจาย ซึ่งทำให้ฉันตกใจอย่างยิ่ง
"ขอโทษค่ะ เดี๋ยวหนูจะเอาไปซ่อมให้" ฉันเอ่ยออกไป แต่ชายผู้นั้นกลับมองหน้าฉันนิ่งแล้วบอกกับฉันว่า
"ฉันขอนาฬิกาของเธอแทนได้ไหม?" ถึงแม้คำถามนี้จะฟังดูแปลกกับผู้ชายที่มาขอนาฬิกาสีชมพูจากผู้หญิง แต่ฉันก็ถอดนาฬิกาแล้วยื่นให้ เขาถามว่าฉันจะไปที่ไหน เขาขอเดินไปด้วยได้ไหม ฉันก็ไม่ได้ว่าอะไรปล่อยให้เขาเดินมาด้วย
ฉันเดินออกมาจากทางเดินนั้นแล้วมองหาเพื่อนของฉันเพื่อที่จะพามันมาเป็นเพื่อนดูหนังตัวอย่าง ฉันมองซ้ายมองขวาอยู่นานจนเจอกับเพื่อนของฉัน ฉันจึงชวนให้เพื่อนของฉันมาด้วยกัน
เพื่อนของฉันมองไปที่ผู้ชายร่างสูงข้างหลังด้วยสายตาไม่เป็นมิตร แต่มันก็ยอมเดินมาด้วย
ฉันเดินกลับไปทางเก่าเพื่อดูจากที่ข้างไว้เมื่อครู่ เราเดินกันมาประมาณกลางทางเดินอยู่ตรงช่วงซิกแซก ฉันจึงบ่นให้เพื่อนฟังว่า
"แกรู้ไหมว่าตรงนี้โคตรน่ากลัวอ่ะ นี่ถ้ามีโรคจิตหลบอยู่แถวนี้คงไม่แปลกอ่ะ"
"โรคจิตแบบฉันน่ะหรอ..."
เสียงเย็นๆเสียงหนึ่งดังขัดขึ้นมาจากเบื้องหลังของเราทั้งสองจนฉันขนลุกซู่ ฉันตกใจมากแล้วรีบหันกลับไปมองชายข้างหลัง "เขา"คนนั้นดึงคอเสื้อของฉันขึ้นจนฉันตัวลอย นิ้วมือที่ยาวเกินคนและขรุขระน่าขยะแขยงป้องปากหัวเราะอย่างชอบใจก่อนจะเหยียดยิ้มจนมุมปากเกือบถึงใบหู ดวงตาคมกริบวาวโรจน์เหมือนเด็กเล็กๆที่กำลังจะได้ "เล่น" ของเล่นชิ้นใหม่
ฉันรู้เพียงแต่ว่าทำอย่างไรก็ได้ให้ ไอ้ตัวข้างหน้านี้มันปล่อย แต่ไม่ว่าจะทั้งตบ เตะ ถีบ ต่อย จิก ขูด กัด มันก็ไม่สะทกสะท้านแม้ว่าตัวมันจะมีแผลหรือหน้ามันจะเหวอะจากการโดนฉันจิกและขูด
ฉันจึงตระหนักได้ว่าสิ่งที่ฉันสมควรทำที่สุดในตอนนี้มีเพียงอย่างเดียวเท่านั้น คือ....
ตื่นซะที!!!!!!!!!
ฉันสะดุ้งตื่นจากฝันที่แปลกประหลาด ก่อนจะมีอีกความคิดหนึ่งวิ่งปรี่เข้ามาทันที...
"ฉันจะไม่ไปในที่วิเวกวังเวงคนเดียวเป็นอันขาด!!!!!!!!!"
DH. Incubo แปลว่า ฝันร้ายในภาษาอิตาลี...